Puppies knuffelen !

Dat hebben we afgelopen zaterdag uitgebreidt gedaan. Want jaaaaa, we krijgen er een pupje bij, een volle zus van Cézai ! En voordat jullie allemaal massaal de wenkbrauwen op gaan trekken ; tuurlijk kan dat er ook nog wel bij, we hebben tenslotte nog maar zo weinig van dat spul op vier poten.Dus.

Volgens mij is dit meisje rood, nog geen drie weken oud..




En voor de rest, ik heb geen idee, ze hadden de bandjes niet om, dus ik zag door de honden het bos niet meer.

( dit kon ook nog wel eens rood zijn )







Wat een lekkere dikzakjes of niet ?









Al gesmolten ?

Vrolijk Pasen allemaal !

Gewoon vrijdagochtend...

Tenminste, dat dacht ik toen ik opstond.

Op onze dagelijkse ochtendwandeling besloot ik mijn camera maar weer eens mee te nemen.
De zon scheen zo mooi, het was nog wat heiig, en heerlijk stil in het bos.




Bij een ven aangekomen zag Cézai waterhoentjes in het water.
Zwemmen doet ze ( nog) niet, maar ze loopt er wel zo ver mogelijk in.



Todat haar neus weer een ander spoor opving.





Op de terug weg naar huis kwamen we dit nog tegen.


En deze


Weer thuis aangekomen bleef Cézai nog wat in de tuin scharrelen, zoals ze wel vaker doet. Todat we zagen dat ze ergens mee bezig was.Met haar grote poot iedere keer ergens op.Ik kon net niet zien wat het was vanaf mijn plek.Todat ze het oppakte. Het was iets kleins en zwarts. Ik dacht een mol, en ging gauw naar buiten om tot de ontdekking te komen dat het een babyhaasje was!! Ze legde het gauw weer op de grond en ik kon het zo pakken.Helaas kwam dit haasje niet meer goed uit de strijd. Details zal ik besparen, maar kleine babyhaasjes zijn nou eenmaal niet bestand tegen een poot waarvan de eigenaresse ruim 47 kg weegt..:>(

Toen ik bezig was met de begrafenis van het haasje, stond Cézai vol interesse en met een kwispelende staart over een buxusperkje gebogen.Foute boel. Gauw erheen, en ja, daar was zijn broertje ! Mama haas had haar leger gewoon in mijn buxusperk neergelegd.
Wat te doen ? Laten liggen was geen optie,Cézai had haar potentiele speelgoed in de smiezen, en oppakken en buiten bereik van de hond leggen al helemaal niet.
Dus mijn vrienden van de Dierenambulance maar gebeld. Echt, die mensen komen overal voor.Voor gewonde egels, een reekalf in shock, aangelopen honden, en parkieten die hier neerstrijken.
En in de tussentijd vermaakte Joel , die ziek thuis was, zich goed met Bunny.
Die dus een hij was, en heel erg klein en dapper.















Nou hoop ik toch niet dat de Paashaas ons dit jaar overslaat...

And life goes on....

..ook al zegt ons gevoel wat anders... maar de aarde blijft gewoon ronddraaien,de dagelijkse dingen gaan gewoon door, that's life, hoe vreemd soms ook...

Onze kleine meid had al weken geoefend voor haar blokfluitvoering, die georganiseerd werd in de Waterstaatskerk.






Het begon al om 19.00 uur, maar haar groep was pas als laatste aan de beurt. Als laatste! dan wordt je geduld en enthousiasme wel erg op de proef gesteld zeg..
In spanning wachtte ze dan ook af tot het haar beurt was.



Dit kereltje vond het ook allemaal wat lang duren.Hij moest mee omdat zijn zus moest fluiten.Volgens mij heeft hij zo ongeveer het hele uur zo gelegen ;



En toen mocht ze . Als wijze van verrassing verstopten de kinderen zich ergens in de kerk, en van daaruit werd er al een liedje gefloten. Daarna mochten ze op het grote podium.



Ze floot de sterretjes van de hemel, maar er zijn er vast ook nog een paar richting opa gegaan..



Ra ra...;>)



Helemaal blij omdat het zo goed ging.
En wij knapten bijna uit elkaar van trots...

Dag lieve papa...

Woensdag 19 februari

Spannend.....

De ritjes naar de voorlichtingsavonden en de open dagen hebben we nu achter de rug.
Joel wist vanaf dag 1 al naar welke school hij graag zou willen.Natuurlijk een beetje bevooroordeeld ,omdat hij er 1 x in de week al een ochtend komt.En daarom is die school al heel vertrouwd voor hem. Moet zeggen,na de voorlichtingsavond hadden wij er ook wel een goed gevoel bij. Een kleine school, 650 leerlingen,niet te grote klassen, met oog voor de persoonlijke ontwikkeling van het kind.Er worden veel leuke activiteiten georganiseerd waar ze aan deel mogen nemen,om de kinderen uit te dagen , te motiveren en te stimuleren om hun grenzen te verleggen.

De andere school, hier veel dichter bij, staat van vroeger uit ook bekend als een hele goede school.En dat is het nog steeds.Maar bij de voorlichtingsavond hadden wij al zoiets van ; Nee, de manier waarop zij zich presenteren past niet bij Joel. Tel daarbij op dat ze z'on 1300 leerlingen hebben, en dat Joel het type mannetje is die je niet hoort en ziet in de klas.Het zal niet de eerste keer zijn dat hij onder sneeuwt.
Samen zijn we naar de open dag geweest, en Joel vond ten eerste de school al veel te groot. Dat krijg je dan als je zelf al van een kleine school komt :>)

Toen naar de open dag van die andere school.We kwamen binnen, en Joel werd gelijk al herkent door een leerkracht en de concierge, en liep daar al rond alsof hij er dagelijks kwam.Weer een voorlichting bijgewoond, en we zijn nu helemaal om. Deze school
moet het worden. Maar eerst de Citotoets nog volgende week....Lieve Joel, meer dan je best kun je niet doen..

Merry Christmas!!

Langs deze weg wil ik iedereen die mijn blog leest, de bekenden, en de onbekenden waar ik altijd heel erg nieuwschierig naar ben als ik eerlijk moet zijn :>), heel veel liefde, gezondheid en geluk wensen voor 2011!!




En hieronder nog wat foto's van het prachtige winterwonderland waarin we ons nu begeven.
Hebben we zomaar een witte kerst!!

Verschil moet er wezen...

De kinderen hadden gisteren kerstdiner van school.De ouders verzorgden al het lekkere eten in de vorm van een buffet.
Voor die tijd werd er door de kinderen en de ouders onder muzikale begeleiding gezongen.Kerstliederen, en het schoollied.Normaal was dat altijd op het schoolplein, met allemaal vuurkorven. " War is over " werd er dan massaal gezongen door de kinderen, hun ouders en de leerkrachten. Wat een saamhorigheidsgevoel krijg je daar van.Dit jaar werd alles door het slechte weer binnen gedaan.

het buffet voor groep4/5



Goed kijken, er staat SUSHI ! En gevulde DADELS!

Deze twee ouders moesten het met de grote M doen.Tot grote vreugde van de ene ouder.
( not)Maar wel tot die van de andere.



En ze had ook nog eens d'r fototoestel bij zich, om al het moois ( een sneeuwstorm,nou ja, mischien niet helemaal , maar het leek er toch sterk op )vast te leggen vanuit een rijdende auto. Een hele kunst.Nou was dit mischien deze keer een iets mindere kunst, want door de sneeuw en alle drukte op straat ging het verkeer niet zo hard.



Heldhaftig bestelde de ene ouder al die troe.. eh al dat lekkers...





Terwijl de andere genoot van het mooie uitzicht..



Het was best heel gezellig in de warme auto.Buiten sneeuwde het, en op de achtergrond hadden ze Last Christmas van Wham. Zomaar even een moment voor hun tweeen.Ook al was dat inclusief Mc Donalds walm.







Toen reden ze weer naar school , om hun kinderen op te halen..



Zij moest nog even stiekem door het raam gluren, die mamarazzi



Want daar zat ze nog, daar vooraan in het zwart, gezellig tussen haar klasgenootjes


En hij genoot ook met volle teugen, hij was de vleeschef, vertelde hij ze later.



Vertellend over hoe het allemaal gegaan was, en wat ze allemaal gegeten hadden, reden ze voldaan naar huis.



Home sweet home!