Vrolijk Pasen allemaal !

Gewoon vrijdagochtend...

Tenminste, dat dacht ik toen ik opstond.

Op onze dagelijkse ochtendwandeling besloot ik mijn camera maar weer eens mee te nemen.
De zon scheen zo mooi, het was nog wat heiig, en heerlijk stil in het bos.




Bij een ven aangekomen zag Cézai waterhoentjes in het water.
Zwemmen doet ze ( nog) niet, maar ze loopt er wel zo ver mogelijk in.



Todat haar neus weer een ander spoor opving.





Op de terug weg naar huis kwamen we dit nog tegen.


En deze


Weer thuis aangekomen bleef Cézai nog wat in de tuin scharrelen, zoals ze wel vaker doet. Todat we zagen dat ze ergens mee bezig was.Met haar grote poot iedere keer ergens op.Ik kon net niet zien wat het was vanaf mijn plek.Todat ze het oppakte. Het was iets kleins en zwarts. Ik dacht een mol, en ging gauw naar buiten om tot de ontdekking te komen dat het een babyhaasje was!! Ze legde het gauw weer op de grond en ik kon het zo pakken.Helaas kwam dit haasje niet meer goed uit de strijd. Details zal ik besparen, maar kleine babyhaasjes zijn nou eenmaal niet bestand tegen een poot waarvan de eigenaresse ruim 47 kg weegt..:>(

Toen ik bezig was met de begrafenis van het haasje, stond Cézai vol interesse en met een kwispelende staart over een buxusperkje gebogen.Foute boel. Gauw erheen, en ja, daar was zijn broertje ! Mama haas had haar leger gewoon in mijn buxusperk neergelegd.
Wat te doen ? Laten liggen was geen optie,Cézai had haar potentiele speelgoed in de smiezen, en oppakken en buiten bereik van de hond leggen al helemaal niet.
Dus mijn vrienden van de Dierenambulance maar gebeld. Echt, die mensen komen overal voor.Voor gewonde egels, een reekalf in shock, aangelopen honden, en parkieten die hier neerstrijken.
En in de tussentijd vermaakte Joel , die ziek thuis was, zich goed met Bunny.
Die dus een hij was, en heel erg klein en dapper.















Nou hoop ik toch niet dat de Paashaas ons dit jaar overslaat...

Het oog van de fotograaf en een mededeling

Toen ik de gordijnen vanochtend opentrok was het eerste wat ik dacht ; "Snel, mijn camera !?" Want wat viel het licht prachtig over het weiland en in gouden banen over de lange beukhaag langs ons pad. Echt,het viel er in strepen overheen, en daar waar het viel, gaf het een warm, bijna gouden gloed aan de haag.Verrukt riep ik Herman erbij ;
" Kijk nou, wat een mooi licht !! " Nou roep ik dat wel vaker op een dag, dus hij rent niet meer zo hard om te kijken wat voor een lichtinval ik nu weer zie. Maar goed, hij kwam , zoals altijd ,en zei ; " Ja, dat komt omdat de zon door de wolken schijnt "
Ja.Duh.Ook al scheen die door een wolkenkrabber.Daar gaat het toch niet om ????
Quinty klom op de vensterbank van de badkamer, en wou het ook allemaal even bekijken.
" Ooh mama, kijk eens , allemaal gouden strepen op de haag ! "

Zo. Dat is nog eens een kind van mij.

Mannen.....

De camera kwam er niet meer aan te pas, want toen was het moment al weer voorbij...



En tja...een ernstige mededeling heb ik ook nog.

IK BEN NL VAN MIJN GELOOF AFGEVALLEN....

Ik betrapte mezelf erop dat ik de hele week rondliep met een riem, jas, laarzen en tas in NIET dezelfde kleur. Oh, schrik.Tas en schoenen wil ik sowieso toch altijd matchen. Evenals mijn riem als dat lukt.
En voor degenen die mij goed kennen , dat is absoluut NOT done voor mij om er zo bij te lopen.
Hoe kan dat dan ? Ik denk een combi van gemakzucht, gewoon lui ,geen zin, en geen tijd nog om eens wat frisse nieuwe voorjaarskleding te gaan kopen. Zoiets.
Ach,de wereld verging niet eens , en niemand die het opviel. Niemand die me nakeek met open mond, of me er op aansprak.
Maar ik ga van de week toch nog wel even die mooie beige tas kopen die ik al een tijdje op het oog heb...

It's my party!

Oké, een week geleden dan. Maar ben nou eenmaal niet altijd zo snel met uploaden, selecteren ( vooral dat, keuzes maken is soms erg moeilijk voor mij), en het nabewerken.

Het was een mooie, maar rare dag. Ik was me er constant van bewust dat mijn vader er nu niet bij was. Hij heeft nog nooit mijn verjaardag gemist.De zon scheen, we hebben zelfs nog een paar uurtjes buiten gezeten. Het was gezellig.Maar ook heel vreemd.

Ik ben verwend tot en met.



Heel veel bloemen heb ik gekregen .


En wel 42 van deze !


Sommigen weten precies waar ik aan toe ben ...


En wat ik lekker vind...( deze kreeg ik van Quinty )



Wat ik heel, heel erg lief vind.. ( Joel heeft deze zelf gekocht, het is van lego)


Wat ik mooi vind..




En wat ik nodig heb...dit is een trolley, het plaatje heb ik even van internet gehaald.
Van hetzelfde merk had ik al een schoudertas,langzamerhand werd ie voller en voller en zwaarder en zwaarder.
Ik sjouwde minstens 8 kg aan fotoapparatuur mee in die tas.Of overdrijf ik nu ? Maar dit is echt een uitkomst.Kan ik lekker achter me aantrekken.Alles zit erin. Mijn flitsers, lenzen,mijn camera en een extra body en nog allerlei kleine dingen. Zelfs mijn laptop kan mee.Niet dat ik daar gebruik van ga maken.

Chique, hé ? Ik wil natuurlijk wel in stijl voor de dag komen :>)


Nichtje Femke, all the way uit Friesland ...( Hoi Femke,ik weet dat je dit leest :>))


En ik, zei de 42 jarige.

Let the spring begin !

En dan wel NU graag !

Kleine Lotte....

...vier weekjes oud, kwam vandaag met haar moeder. Een heel lief klein en tevreden meisje.
Alleen wou ik graag een slapende baby, en Lotte peinsde er niet over.Ook niet na haar flesje. Normaal gesproken valt ze daarna als een blok in slaap, maar nu natuurlijk niet.
Iedere keer als we dachten dat ze dan eindelijk sliep, gingen - floep - de oogjes weer open.Er is heel wat gewiegd en gesust en gestreeld voordat ze het eindelijk opgaf, maar dan heb je ook wat. :>)

And life goes on....

..ook al zegt ons gevoel wat anders... maar de aarde blijft gewoon ronddraaien,de dagelijkse dingen gaan gewoon door, that's life, hoe vreemd soms ook...

Onze kleine meid had al weken geoefend voor haar blokfluitvoering, die georganiseerd werd in de Waterstaatskerk.






Het begon al om 19.00 uur, maar haar groep was pas als laatste aan de beurt. Als laatste! dan wordt je geduld en enthousiasme wel erg op de proef gesteld zeg..
In spanning wachtte ze dan ook af tot het haar beurt was.



Dit kereltje vond het ook allemaal wat lang duren.Hij moest mee omdat zijn zus moest fluiten.Volgens mij heeft hij zo ongeveer het hele uur zo gelegen ;



En toen mocht ze . Als wijze van verrassing verstopten de kinderen zich ergens in de kerk, en van daaruit werd er al een liedje gefloten. Daarna mochten ze op het grote podium.



Ze floot de sterretjes van de hemel, maar er zijn er vast ook nog een paar richting opa gegaan..



Ra ra...;>)



Helemaal blij omdat het zo goed ging.
En wij knapten bijna uit elkaar van trots...