Puppies knuffelen !

Dat hebben we afgelopen zaterdag uitgebreidt gedaan. Want jaaaaa, we krijgen er een pupje bij, een volle zus van Cézai ! En voordat jullie allemaal massaal de wenkbrauwen op gaan trekken ; tuurlijk kan dat er ook nog wel bij, we hebben tenslotte nog maar zo weinig van dat spul op vier poten.Dus.

Volgens mij is dit meisje rood, nog geen drie weken oud..




En voor de rest, ik heb geen idee, ze hadden de bandjes niet om, dus ik zag door de honden het bos niet meer.

( dit kon ook nog wel eens rood zijn )







Wat een lekkere dikzakjes of niet ?









Al gesmolten ?

Happy Birthday to you!

Acht jaar geleden kwam je ter wereld.
Met donder en geweld,zo gaan mijn bevallingen dus gewoon, binnen drie uur. Een piepklein meisje van 46 cm en 2695 gram.



De afgelopen acht jaren met jou waren jaren van vreugde en heel veel plezier.
Je bent het zonnetje in huis,een heel gezellig kind,attent; hoe vaak ligt er wel niet een lief briefje of een mooie tekening op mijn kussen ?, een lekkere giechelkont,grappig en gevoel voor humor,en lief voor mens en dier.
Blijf zoals je bent, dan komt het helemaal goed !

En voor nu ; lekker feesten !!! Wel drie dagen deze week ! :>))

Update fotoblog

Kijken op eigen risico...ik bedoel, je zou er zo weer aan beginnen..;>)

In the air ; mijn fotoblog !

Al een hele tijd in mijn hoofd, maar nu toch doorgepakt...

http://jolamulderfotografie.blogspot.com/

Of klik op het logo hiernaast. ( links )



Bedankt voor het kijken !

En oh ja, als iemand nog weet hoe je als ' onbekende ' zonder e.o.a account een reactie achter kan laten hoor ik dat graag.
Bij dit blog kan dat onder ' anoniem' , maar bij het fotoblog staat er van alles behalve anoniem, zei de digibeet. :>)

Vuh-lieft ( aka lentekriebels)

Cézai heeft een vriendje. Koos.


Koos is een mooie liver Rhodesian Ridgeback, en ze schelen iets van twee maanden.Als we samen gaan lopen is het altijd dolle pret, en ze kunnen dan ook geen genoeg krijgen van elkaar.Meestal komt Koos' baasje ons ophalen samen met Job. Job is een waardige RR op leeftijd,en bemoeit zich meestal niet zo met de jeugd.Hij bekijkt zich dat op een afstandje, en heel soms doet hij even mee. Of springt er even tussen als ze zich wel heel wild gedragen.





Koos weet de weg naar ons huis inmiddels prima te vinden. Als zijn baasje hem uit de auto laat, sprint Koos in één lijn naar ons huis toe, toch een paar honderd meter, en laat zich door niemand tegenhouden.( Baasje J. is dan niet blij :>)) Ook die dag. Baasje belde of ik Koos had gezien.
Ik keek naar buiten , maar zag nog niks..maar ja hoor, daar kwam hij aan alsof zijn leven er vanaf hing. En ging een serenade houden bij de achterdeur. Werkelijk, je had hem moeten horen,wat kan die joelen, het ging eraf! Cézai stond inmiddels druk kwispelstaartend aan de andere kant van de deur. Maar helaas, de dame moest binnen blijven want ze was loops...



Was dat nou even jammer....

Maar zeg nou eerlijk ; wie wordt er nou niet verliefd op z'on knappe meid ??

Vrolijk Pasen allemaal !

Gewoon vrijdagochtend...

Tenminste, dat dacht ik toen ik opstond.

Op onze dagelijkse ochtendwandeling besloot ik mijn camera maar weer eens mee te nemen.
De zon scheen zo mooi, het was nog wat heiig, en heerlijk stil in het bos.




Bij een ven aangekomen zag Cézai waterhoentjes in het water.
Zwemmen doet ze ( nog) niet, maar ze loopt er wel zo ver mogelijk in.



Todat haar neus weer een ander spoor opving.





Op de terug weg naar huis kwamen we dit nog tegen.


En deze


Weer thuis aangekomen bleef Cézai nog wat in de tuin scharrelen, zoals ze wel vaker doet. Todat we zagen dat ze ergens mee bezig was.Met haar grote poot iedere keer ergens op.Ik kon net niet zien wat het was vanaf mijn plek.Todat ze het oppakte. Het was iets kleins en zwarts. Ik dacht een mol, en ging gauw naar buiten om tot de ontdekking te komen dat het een babyhaasje was!! Ze legde het gauw weer op de grond en ik kon het zo pakken.Helaas kwam dit haasje niet meer goed uit de strijd. Details zal ik besparen, maar kleine babyhaasjes zijn nou eenmaal niet bestand tegen een poot waarvan de eigenaresse ruim 47 kg weegt..:>(

Toen ik bezig was met de begrafenis van het haasje, stond Cézai vol interesse en met een kwispelende staart over een buxusperkje gebogen.Foute boel. Gauw erheen, en ja, daar was zijn broertje ! Mama haas had haar leger gewoon in mijn buxusperk neergelegd.
Wat te doen ? Laten liggen was geen optie,Cézai had haar potentiele speelgoed in de smiezen, en oppakken en buiten bereik van de hond leggen al helemaal niet.
Dus mijn vrienden van de Dierenambulance maar gebeld. Echt, die mensen komen overal voor.Voor gewonde egels, een reekalf in shock, aangelopen honden, en parkieten die hier neerstrijken.
En in de tussentijd vermaakte Joel , die ziek thuis was, zich goed met Bunny.
Die dus een hij was, en heel erg klein en dapper.















Nou hoop ik toch niet dat de Paashaas ons dit jaar overslaat...